بیش از دو میلیون نفر متقاضی در انتظار رسیدگی پرونده های مهاجرتی شان به کانادا هستند!

کانادا همچنان یکی از مقاصد اصلی برای مهاجران در سراسر جهان است. اما افزایش پرونده های معوقه ، مدت زمان طولانی رسیدگی  و فقدان ارتباط و شفافیت با متقاضیان باعث ناامیدی فزاینده‌ای در میان افرادی شده که در جستجوی تحقق” رویای کانادایی” خود هستند.

بر اساس داده‌های اداره مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا (IRCC) که توسط وب‌سایت خبری مهاجرت CIC News منتشر شده است، تعداد درخواست‌های معوقه در ماه آوریل به بیش از 2 میلیون مورد رسیده در حالیکه در ماه جولای سال گذشته شمار آنها 1.4 میلیون مورد بود.

مگراینسین سولانکی تحلیلگر تجاری و انطباق  در وینزور، یکی از دو میلیون متقاضی بلاتکلیف به شمار می رود. او نزدیک به سه سال برای کسب قامت دائم خانواده اش منتظر بوده. در سپتامبر 2019، او و همسرش تحت برنامه تجربه کانادایی (CEC) که برای کارگران ماهر با تجربه کاری کانادایی طراحی شده بود، درخواست دادند.

اما  پرونده سولانکی بیش از چهار ماه است که  به روز رسانی نشده و  او نمی داند چقدر دیگر باید منتظر بماند.

هنگامی که COVID-19 برای اولین بار شیوع پیدا کرد، IRCC بسیاری از دفاتر حضوری را بست و مصاحبه ها، مراسم شهروندی و سایر قرار ملاقات ها را لغو کرد و  کارکنان آن هم از منزل دورکاری می کردند.

علاوه بر همه اینها، دولت فدرال برنامه های مهاجرتی جدیدی را معرفی کرد که فقط به سیستم مهاجرت جا مانده از برنامه های عادی فشار مضاعف وارد می کند.

در آوریل2021، دولت مسیر جدیدی را برای اقامت دائم برای 90000 کارگر موقت ضروری و فارغ التحصیلان بین المللی ایجاد کرد.

همچنین در سپتامبر گذشته، پس از فروپاشی دولت افغانستان و تسلط طالبان، کانادا برنامه های ویژه ای را برای اسکان حداقل 40000 پناهجوی افغان ارائه کرد. در ماه مارچ امسال ، دولت ترودو همچنین مجوز کانادا-اوکراین را برای سفرهای اضطراری معرفی کرد که به تعداد نامحدودی از اوکراینی‌هایی که از تهاجم روسیه فرار می‌کردند اجازه می‌داد با ویزای اقامت موقت وارد کانادا شوند.

به گفته استفان گرین، یکی از شرکای ارشد شرکت حقوقی مهاجرت، گرین و اشپیگل LLP، همه این‌ها با قاطعیت برنامه های عقب افتاده متقاضیان برای مهاجرت را با  تاخیر بیشتری همراه کرد.

گرین می گوید که در حال حاضر بیش از 5000 کارت اقامت دائم در Etobicoke استان انتاریو  وجود دارد که هنوز توزیع نشده . برخی از صاحبان کارتها در خارج از کشور بیش از یک سال است که در انتظار دریافت شان هستند.

به گفته گرین رسیدگی به درخواست های اقامت دائم گاهی به قدری کند و زمان بر است  که بسیاری از افراد قرار ملاقات خود را از دست می دهند.

بر اساس داده‌های بازیابی شده در  می 2022، حتی برای ساکنان دائمی که قصد دریافت شهروندی کانادایی خود را دارند، زمان‌رسیدگی بسیار طولانی بوده و به طور متوسط ​​27 ماه طول می‌کشد.

اما برای برخی از کانادایی‌های آینده، مانند کارولینا مارکوچی ساکن مونترال، این کار حتی بیشتر طول می‌کشد. او درخواست شهروندی خود را در سپتامبر 2019 ارسال کرد و آزمون شهروندی خود را در آگوست گذشته گذراند، اما نمی‌داند چه زمانی برای ادای سوگند دعوت خواهد شد.

او در تماس تلفنی به سی تی وی گفت: «این ناامیدکننده است که نمی‌توانم با آنها ارتباط داشته باشم و نمی‌دانم آیا  واقعا جدول زمانی معتبری وجود دارد یا باید سه سال دیگر صبر کنم.

برای سولانکی، بدترین بخش تجربه او در برخورد با بوروکراسی مهاجرت کانادا، زمان طولانی رسیدگی نیست، بلکه عدم ارتباط مقامات مهاجرت در مورد زمانی است که او می تواند منتظر پاسخ باشد.

“مشکل اصلی انتظار طولانی نیست. مشکل این است که آنها حتی به ما اطلاع نمی دهند چقدر باید منتظر بمانیم. زمان بلاتکلیقی ما کاملا نامشخص است و زندگی ما راهم بی ثبات و پر استرس کرده است چون هر تصمیم جدی در زندگی بستگی به مشخص شدن وضعیت اقامت مان دارد .”

آیا ناتوانی سیستم درمانی کانادا ،دلیل اصلی طولانی شدن دوره محدودیتهای کووید در سطح کشور بود؟

در هفته دوم دسامبر 2019، زمانی که به طور رسمی اولین موارد COVID-19 در ووهان چین ظاهر شد، بیمارستان‌های سراسر کانادا عملا در شرایط بحرانی قرار داشتند.

ظرفیت بخش آی سی یو  بیمارستانهای اصلی در بریتیش کلمبیا 95.6 درصد، انتاریو 98 درصد و آلبرتا 93 درصد پر شده بود. در کبک،90.9 ظرفیت تخت ها  در بخش آی سی یود پر بود. بیش از ده پزشک مراقبت‌های ویژه که در هفت استان مختلف کار می‌کنند به روزنامه گلوب اند میل گفته‌اند ICU آنها در مواقع غیرهمه‌گیری مرتباً با تمام ظرفیت و  یا بیش از ظرفیت کار می‌کرد.

همچنین مدت‌ها قبل از همه‌گیری،سایر بخشهای بیمارستان‌های کانادا  دائما با ظرفیت کامل یا بالاتر از آن کار می‌کردند.

چیدن تخت ها در راهروها ، انتظارطولانی برای جراحی ویا حتی معاینه شدن در اتاق اورژانس، کمبود پرستار و پزشکان مراقبت های اولیه، بروز فاجعه برای بیمار در پی انتظار طولانی مدت برای عمل جراحی ،تمام  اینها بیش از 20 سال است که مشکلات اصلی مراجعان به شمار می آیند و دیگر اتفاق عادی در بیمارستانها محسوب می شوند.

بنابراین، طبیعی است وقتی  بخش کوچکی از بیماران کووید-19  نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند، بیمارستان‌های کانادا توانایی کمی برای جذب آن‌ها داشته‌ و سیاستمداران را مجبور می‌کند تا برخی از سخت‌ترین محدودیت‌ها و اقدامات بهداشت عمومی را در جهان اعمال کنندتا شاید از شمار این گونه بیماران نیازمند کاسته شود.

نباید فراموش کنیم وقتی همه‌گیری در نهایت به پایان می‌رسد، بحران ظرفیت همچنان وجود دارد و متاسفانه انتظار می‌رود که بدتر شود ؛چرا که نرخ امید به زندگی در حال افزایش است و افراد بیشتری با بیماری های مزمن زندگی می کنند.

ده ها کارشناس امور درمانی معتقدند راه حل فقط اضافه کردن کارکنان بیشتر یا ساخت بیمارستان های بیشتر نیست، بلکه مشکل در نحوه سازماندهی سیستم و پرداخت هزینه ها است.

به باور آنها برای حل مشکل ظرفیت کشور، رهبران باید در نهایت با مشکلات عمیق در ساختار مراقبت های بهداشتی کانادا مقابله کنند.

سرینیواس مورتی، پزشک مراقبت های ویژه کودکان در بریتیش کلمبیا در این زمینه گفت: «مشکل سیستم مراقبت های بهداشتی کانادا این است که در واقع یک سیستم نیست، بلکه مجموعه ای از ده ها سیستم مختلف است.

مراقبت های بهداشتی یک مسئولیت استانی است، بنابراین کانادا 13 مدل استانی و منطقه ای دارد.

در هر یک از این 13 مدل، سیستم های مبتنی بر بیمارستان و سیستم های منطقه ای وجود دارد. دکتر مورتی توضیح می‌دهد  سیستم‌های مراقبت داروخانه، سیستم‌های مراقبت اولیه، سیستم‌های مراقبت طولانی‌مدت گوناگونی وجود دارند و هر کدام با کارکنان، بودجه و ساختارهای مدیریتی خود عمل می کنند.

کشور در سال 2019( قبل از همه‌گیری) 267 میلیارد دلار برای مراقبت‌های بهداشتی هزینه کرد و بر اساس ارقام جدیدی که توسط موسسه کانادایی اطلاعات بهداشتی (CIHI) منتشر شده ،میزان این بودجه سال گذشته 308 میلیارد دلار بود.

با وجود اختصاص این بودجه قابل توجه ، مدل تأمین مالی سیستم در سطح کشور اصلا درست کار نمی کند . اکثر پزشکان برای بیمارستان ها کار نمی کنند. آنها صاحبان مشاغل کوچک و مستقل هستند که بر اساس بیمارانی که ویزیت می کنند به دولت فاکتور می دهند.

بودجه بیمارستان ها پیچیده و متنوع است ولی بودجه آنها مانند پزشکان با حجم بالا تامین نمی شود. نکته مهم اینجاست که از هیچ پزشکی در این سیستم برای سالم نگه داشتن جمعیت و ارائه سرویس خوب تقدیر نمی شود  و مشوق ها برای مراقبت با کیفیت بالاتراز بیمار در بیمارستان یا وجود ندارد و یا خیلی کم است .

رابرت فاولر، پزشک بیمارستان Sunnybrook تورنتو و رئیس سازمان تحقیقاتی Canadian Critical Care Trials، گفت: در حالت ایده‌آل، واحدهای مراقبت‌های ویژه باید نهایتا 80 درصد پر باشند، که تعادلی بین کارایی و انعطاف‌پذیری ایجاد می‌کند. اما حفظ این “ظرفیت” اضافی برای بیمارستانها گران است.

“ظرفیت”؛ فقط وجود یک تخت و امکانات پزشکی همران آن به صورت فیزیکی نیست بلکه پرسنل مورد نیاز برای آن تخت هم را شامل می شود و همگی هزینه زا هستند.

طی سالهای گذشته ، بیمارستان‌هایی که با کمبود نقدینگی مواجه بودند، تخت‌ها را به عنوان راهی برای صرفه‌جویی در تعداد کارکنان کاهش دادند. این کاهش ها باعث شد “ظرفیت” بیمارستانی کانادا در بین کشورهای توسعه یافته در پایین ترین میزان باشد.

داده‌های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه نشان می‌دهد که تا سال 2019، کانادا تنها 1.97 تخت آی سی یو  به ازای هر 1000 نفر داشت. آن را با اسپانیا (2.48)، ایتالیا (2.6)، فرانسه (3) و آلمان (5.95) یا ایالات متحده مقایسه کنید که در سال 2018 دارای 2.46 تخت بودند.

کانادا در پیشگیری از مرگ و میر ناشی از COVID-19 عملکرد نسبتاً خوبی داشته است(همه کشورهای فوق وضعیت بدتری داشته اند ) اما  نباید فراموش کنیم کانادایی ها، به ویژه آنهایی که در انتاریو و کبک هستند،  با برخی از سختگیرانه ترین و طولانی ترین محدودیتها  زندگی کرده اند.

سال گذشته، صندوق مشترک المنافع مستقر در ایالات متحده عملکرد سیستم مراقبت های بهداشتی 11 کشور پردرآمد را تجزیه و تحلیل کرد. کانادا به دلیل عملکرد ضعیف در زمینه هایی مانند دسترسی به مراقبت، برابری و نتایج سلامت، رتبه دوم تا آخر را دارد (فقط از ایالات متحده جلوتر است).

کمبود بودجه دلیل عملکرد ضعیف ما نیست. قبل از همه گیری، کانادا حدود 12 درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف مراقبت های بهداشتی می کرد که مطابق با سایر سیستم های جهانی است. دکتر مورتی می‌گوید کانادایی‌ها برای این دلارها ارزش کمتری دریافت می‌کنند.

سرمایه گذاری 5 میلیون دلاری شهرداری ونکوور برای کسب میزبانی جام جهانی 2026

به گفته شهردار، شهر ونکوور با هدف کسب میزبانی بازی‌های جام جهانی فوتبال می‌تواندتا سقف 5 میلیون دلار هزینه کند.

کندی استوارت روز سه شنبه ضمن اعلام رسمی کمپین کسب میزبانی اعلام کرد برای آوردن جام جهانی به  شهر در سال 2026 از هیچ تلاشی دریغ نخواهد کرد.

بودجه در نظر گرفته شده به طور قابل توجهی بیشتر از سال 2015 است؛ زمانی که شهرداری 1.5 میلیون دلار  برای آوردن جام جهانی زنان به ونکوور اختصاص داد.

در کنفرانس خبری، استوارت ابراز اطمینان کرد که شهر می تواند در این کمپین  برنده شود و به خبرنگاران گفت: اگر همه چیز درست پیش برود، ونکوور را در لیست شهرهای میزبان خواهید دید.

او با نخست‌وزیر جان هورگان هم عقیده است که مسابقات فوتبال می‌تواند راهی برای تقویت بخش گردشگری بریتیش کلمبیا باشد. بخشهای مختلف این صنعت در جریان همه گیری کووید در چند سال اخیر به شدت آسیب دیده است.

استوارت در ادامه گفت :«ما ابتدا در نظر  داشتیم میزبانی جام جهانی 2026 را  بدون هزینه اضافی کسب کنیم، اما با توجه به فرصت فوق العاده ای که در انتظارمان است … در هفته های آینده به شورای شهر توصیه خواهم کرد  بودجه کسب میزبانی را به نسبت جام جهانی 2015 سه برابر کنیم. و تا 5 میلیون دلار به صورت نقدی و غیر نقدی برای کسب میزبانی متعهد شویم.»

با توجه به اینکه امسال زمان انتخاب شهردار جدید برای ونکوور است ، برخی این اختصاص بودجه ناگهانی و علاقه وافر استوارت به کسب میزبانی جام جهانی  را بی ارتباط با تلاش او برای پیروزی مجدد در انتخابات نمی دانند.

مهاجران،والدین مجرد و افراد کم درآمد بیشتر از سایرین تحت تأثیر سیستم مالیاتی کانادا قرار می گیرند

گزارش جدید وزارت دارایی  فدرال نشان می‌دهد  والدین مجرد، خانواده‌های کم درآمد و مهاجران اخیر بیشتر از سایر گروه‌های جامعه بخشی از درآمدشان را بابت مالیات از دست می دهند.

این موضوع درمورد کارگرانی که در کبک زندگی می‌کنند و افرادی که بین 35 تا 44 سال سن دارند هم  تا حد زیادی صدق می کند.

در برخی موارد، تجزیه و تحلیل فدرال نشان داد که این گروه از کارگران به احتمال زیاد 50 درصد یا بیشتر از درآمدهای خود را با مالیات های بالاتر، بازگرداندن مزایا یا ترکیبی از این دو جبران می کنند.

در این گزارش همچنین خاطرنشان شده زنان هم  بیشتر از مردان و حدود 60 درصد یا بیشتر از درآمد اضافی خود را از دست می‌دهند.

کاترین اسکات، اقتصاددان ارشد مرکز کانادایی سیاست‌های جایگزین، می‌گوید این مطالعه به درخواست‌های طرفداران مبارزه با فقر و کسب‌وکارها برای بازنگری گسترده در سیستم مالیاتی اعتبار می‌بخشد.

او گفت که بازنگری ضروری است زیرا سیستم مالیاتی بر اساس سیستم درآمدی در گذشته  دور طراحی شده است و به طور کامل  ساختار کنونی اقتصاد را  در بر نمی گیرد و در میان مردم عده زیادی هستند که  انتخاب های دشواری  برای کار بیشتر انجام می دهند ولی لزوما درآمد بسیار بیشتری  به دست نمی آورند.

بر اساس داده‌های سال 2017، کارگران به‌ازای هر 1000 دلار افزایش درآمد، 341 دلار از دست دادند.

از این مبلغ، حدود 146 دلار به پرداخت‌های مالیات بر درآمد فدرال بالاتر، 23 دلار به کاهش مزایای فدرال مانند مزایای کودکان کانادایی و 45 دلار از مالیات بر حقوق مرتبط و بقیه ترکیبی از مالیات و مزایای استانی بود.

بیشترین ضربه  را  افرادی می خورند که  بین 24739 تا 33724 دلار درآمد داشتند . این گروه  به طور متوسط ​​به ازای هر 1000 دلار درآمد اضافی حدود 413 دلار از دست دادند. این میانگین درست بالاتر از ضرر 10 درصد از افراد درآمدی بود.

این مطالعه مشخص کرد نسبت کارگران کم درآمدی که 50 درصد یا حتی  بیشتر از درآمد اضافی خود را  بابت مالیات از دست داده اند، دو برابر نسبت کارگرانی است که در گروه درآمدی بالای کشور قرار دارند.

در این گزارش تاکید شده با توجه به نتایج این بررسی ،بخش بزرگی از جمعیت با احتمال از دست دادن نیمی و یا بیشتر از درآمد اضافی خود مواجه هستندو چنین مسئله ای می تواند می‌تواند «موانعی برای موفقیت سیاست‌هایی با هدف افزایش عرضه نیروی کار» باشد.

درک اینکه چگونه تعامل مالیات‌های بالاتر و کاهش مزایا بر تصمیمات کارگران تأثیر می‌گذارد، سال‌ها تمرکز بوروکرات‌ها برای راه حل مشکل کاهش انگیزه‌ کار بوده است.

به گفته گاریما تالوار کاپور-مدیر اندیشکده ضد فقر Maytree-  تعیین «نرخ‌های مالیاتی مؤثر » می‌توانند مسیری را به سیاست‌گذاران نشان دهند تا مردم را تشویق به کار بیشتر کنند

به باور او  سیاست گذاران باید به دنبال راه هایی برای کمک به کارگران کم درآمد به ویژه در حفظ مزایا باشند و در عین حال وابستگی آنها به بازار کار را نیز تقویت کنند.

از ماه آوریل حداقل دستمزد فدرال به 15.55 دلار در ساعت افزایش می یابد

حداقل دستمزد فدرال به 15.55 دلار در ساعت در ماه آوریل افزایش یافت

وزارت اشتغال و توسعه اجتماعی کانادا (ESDC) اعلام کرد از ابتدای آوریل حداقل دستمزد فدرال از 15 دلار به 15.55 دلار در ساعت  افزایش می یابد.

حداقل دستمزد فدرال فقط برای کسانی که در مشاغل تحت نظارت ذولت فدرال کار می کنند، مانند بانک ها، خدمات پستی، حمل و نقل بین استانی و شرکت های فدرال اعمال می شود. برای کارمندان شاغل در مشاغلی که توسط دولت فدرال مدیریت نمی شوند، حداقل دستمزد استانی اعمال می شود.

ESDC می گوید که افزایش حداقل دستمزد 55 سنتی معادل افزایش 3.4 درصدی نرخ تورم در سال 2021 است که توسط اداره آمار کانادا گزارش شده است.

در استان ها و مناطقی که حداقل دستمزد بالاتر از نرخ فدرال دارند، دستمزد بالاتر اعمال می شود. در حال حاضر، این فقط در مورد Nunavut که حداقل دستمزد 16 دلار در ساعت دارد، صدق می کند. یوکان همچنین حداقل دستمزد خود را به 15.70 دلار در ساعت در اول آوریل افزایش می دهد.

سایر استان‌هایی که حداقل دستمزدها را در اول آوریل معرفی می‌کنند عبارتند از P.E.I، نیوبرانزویک، نیوفاندلند و لابرادور و نوا اسکوشیا. انتاریو از اول سال جدید حداقل دستمزد خود را به 15 دلار در ساعت افزایش داد. در کبک هم از اول ماه می حداقل دستمزد به 14.25 دلار خواهد رسید.

با این حال، مدافعان می گویند که این افزایش ها برای جبران هزینه های اولیه زندگی در اکثر شهرهای کانادا کافی نیست. بنا به گزارشی که اخیرا از سوی Living Wage Canada منتشر شد،حداقل دستمزد برای  باید حداقل 20.52 دلار  در ونکوور، 18.60 دلار در کلگری، 22.08 دلار در تورنتو و 18.60 دلار در اتاوا باشد تا هزینه های اولیه زندگی خانواده های کارگر را پوشش دهد.

گران ترین کاندو کانادا در ونکوور به فروش گذاشته شد

پنت هاوسی در ونکوور  که بزرگ‌ترین کاندو در غرب کانادا هم محسوب می شود، با قیمتی افسانه ای اکنون گران ترین  آپارتمان در کانادا محسوب می شود.

این پنت هاوس با منظره اقیانوس با قیمت 49 میلیون دلار درCoal Harbour واقع شده  و توسط مشاوران املاک به عنوان “بهترین بهترین ها” معرفی شده است.

کسانی که پشت فهرست کاندو هستند، می گویند که دارای آسیاب کاری سفارشی است و سه طبقه بالای برجی را که در آن قرار دارد را شامل می شود.

به گفته مشاوران املاک، این  کاندو با مساحت 13000 فوت مربع  در ساختمانی به نام  Three Harbor Green  واقع شده  و گفته می شود بزرگترین پنت‌هاوس لوکس کنار اقیانوس در کشور است.

این خانه با چهار خواب و پنج حمام در خیابان تورلو شماره 277 مناظر وسیعی از کوه‌های نورث ونکوور، اقیانوس و همچنین مکان‌های دیدنی از جمله پل لاینز گیت و  استنلی پارک ارائه می‌کند.

عناصر طراحی آن  شامل کفپوش کاشی ساخته شده از اونیکس و مرمر، چوب سخت بلوط، شیشه دمیده و یک شومینه سنگی به ارتفاع 10 فوت است.

این پنت هاوس در سال 2012 ساخته شد و در سال 2016 دوباره طراحی شد و شامل یک بالکن و دو تراس روی پشت بام است. همچنین  دارای یک گاراژ اختصاصی با هفت خودرو و سه انباری “با امنیت بالا” است

با اینکه برای بسیاری حتی خرید یک کاندو یک خوابه در شهر چالش بزرگی است و برخی خریداران ناچار می شوند به حومه شهر نقل مکان می کنند ،خانه های لوکس برای برخی خریداران و سرمایه گذاران در شهر  هنوز مقرون به صرفه به نظر می رسد.

بر اساس گزارشی که توسط Sotheby’s International Realty در ژانویه منتشر شد، فروش خانه هایی که بیش از 4 میلیون دلار فهرست شده بودند، در سال گذشته 171 درصد افزایش یافت.

و با نگاهی به لیست های فوق لوکس، مشخص می شود حتی فروش خانه هایی که بیش از 10 میلیون دلارقیمت داشتند هم بیشتر شده است .

مستاجر بریتیش کلمبیایی بخاطر تغییر تصمیم صاحبخانه پس از تخلیه غرامت 22 هزار دلاری دریافت کرد

زنی در بریتیش کلمبیا که پس از سال‌ها اجاره نشینی ، توسط صاحبخانه جدید به‌طور ناعادلانه اخراج شد، به خاطر مشکلاتش غرامتی معادل ۱۲ ماه اجاره دریافت کرد.

بر اساس تصمیم اخیری که به صورت آنلاین منتشر شده است، مستأجر پس از اخراج از خانه اش به دادگاه مراجعه کرد و سرانجام  با غرامت 22140 دلاری دادگاه را ترک کرد.

نام هیچ یک از طرفین در سند ذکر نشده است.

در این پرونده آمده مستأجر از دسامبر 2017 شروع به زندگی و پرداخت اجاره کرد  تا اینکه سه سال بعد “اخطاریه دو ماهه برای پایان دادن به اجاره برای استفاده صاحبخانه از ملک” به او ابلاغ شد.

او موافقت کرد که تا 28 فوریه 2021 خارج شود. اما صاحبخانه  جدید یک ماه بعد ملک را به خانواده دیگری اجاره داد.

صاحبخانه  در  دادگاه شهادت داد که پس از جدایی از شوهرش ملک را خریده است و در ابتدا قصد داشت با فرزندشان در آنجا زندگی کند، حتی تا آنجا پیش رفت که چند روز پس از ترک مستاجر سابق، وسایل خود را به خانه منتقل کرد.

اما در تاریخ 6 مارس،  نظرش عوض شد و در تلاش برای ایجاد آشتی و احیای رابطه در خانه شوهرش ماند. و خانه را به خانواده دیگری اجاره داد.

در  سنددادگاه  آمده : «خریدار اظهار داشت که در نهایت بهترین کار را به نفع خانواده‌اش انجام داده و چاره‌ای جز اجاره دادن مجدد واحد نداشته است.»

صاحبخانه ها اجازه دارند مستاجران را بیرون کنند تا آنها – یا یکی از اعضای خانواده – بتوانند به ملک خود نقل مکان کنند، اما عموماً حداقل شش ماه  باید در آنجا بمانند ولی در این مورد حتی به یک ماه هم نرسیده است .

در صورت تخطی از این قانون،  شرایطی که آنها را از پرداخت غرامت مستأجر سابق خود به دلیل عدم انجام این کار معاف می‌کند هم بسیار محدود است.

به مستأجر سابق نیز 100 دلار اضافی برای پوشش هزینه های طرح اختلاف تعلق گرفت.

حدود سه چهارم کانادایی ها می خواهند کاروان معترضین اتاوا را ترک کرده و به خانه برگردند

طبق یک نظرسنجی جدید از موسسه انگس رید، تقریباً سه چهارم کانادایی ها خواهان پایان کار کاروان معترضان و بازگشت شان به خانه هایشان هستند. .البته همین نظرسنجی  نشان داد بیش از دو سوم کانادایی ها باور دارند اقدامات نخست وزیر ترودو وضعیت را بدتر کرده است.

در گزارش انگس رید آمده : “اگر هدف کاروان آزادی جلب توجه میلیون ها نفر در کانادا و سراسر جهان بود، ماموریت انجام شده.اما اگر هدف آنها  پایان دادن به محدودیت‌های مرتبط با بیماری همه‌گیری بود، باید گفت که کاملاً نتیجه معکوس داشته است.»

این نظرسنجی در رابطه با بیش از دو هفته اعتراض علیه قوانین کووید-19 در اتاوا و سراسر کانادا انجام شد. دولت ترودو اکنون از قانون شرایط اضطراری برای مقابله با تظاهرات جاری استفاده می کند.

هفتاد و دو درصد از پاسخ دهندگان  گفتند که معترضان باید “هم اکنون به خانه بروند چرا که  نظر خود را بیان کرده اندو پیام شان شنیده شده است.” نود و سه درصد از نوعی اقدام برای حذف آنها حمایت کردند و 68 درصد از پلیس یا ارتش خواستند این کار را با زور انجام دهند. فقط 26 درصد گفتند که سیاستمداران باید برای راه حل مذاکره کنند. 44 درصد حتی گفتند که اعتراضات آنها را بیشتر به حمایت از اقداماتی مانند ماسک زدن در داخل خانه و  ارائه گواهی واکسن ترغیب کرده است .

تنها 22 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که معترضان باید “تا زمانی که خواسته هایشان برآورده شود در اتاوا و سایر مکان های اعتراضی بمانند.”

از بین  پاسخ‌دهندگانی که از ادامه اعتراض‌ها حمایت نمی‌کردند، تقریباً دو سوم یا 64 درصد گزارش دادند که تحولات را از نزدیک دنبال می‌کنند و فقط یک درصد گفتند که هرگز در مورد آن چیزی نشنیده‌اند.

پاسخ دهندگان همچنین گروهی از سیاستمداران را برای وخیم شدن اوضاع سرزنش کردند. از بین آنها 65 درصد از  ترودو و 42 درصد از رهبر موقت محافظه کار کندیس برگن برای عدم حل مسالمت آمیز این قضیه انتقاد کردند. نخست وزیران انتاریو و آلبرتا نیز به طور مشابه توسط 50 و 49 درصد از پاسخ دهندگان مورد انتقاد قرار گرفتند.

این یافته ها بر اساس یک نظرسنجی آنلاین از 1622 بزرگسال کانادایی است که بین یازدهم تا سیزدهم فوریه انجام شد. .

دولت کانادا قصد دارد درطول سه سال از 1.3 میلیون مهاجر تازه وارد استقبال کند

کانادا در نظر دارد طی سه سال آینده از بیش از 1.3 میلیون مهاجر جدید به این کشور استقبال کند تا به اقتصاد خود در بهبود وضعیت کووید-19 کمک کند و رشد اقتصادی سالهای آینده را مهیا کند.

شان فریزر وزیر مهاجرت ضمن اعلام این خبر گفت:”اگر ما آماده نباشیم که جاه طلبی خود را به میزان قابل توجهی در مورد مهاجرت افزایش دهیم، در موقعیتی قرار خواهیم گرفت که اقتصاد ما آسیب ببیند، و این می تواند بسیاری از خدمات عمومی و حمایت های اجتماعی را به خطر بیاندازد.

این طرح در حالی پیشنهاد شده که  حدود 1.8 میلیون پرونده متقاضیان به دلیل کاهش ظرفیت رسیدگی و صدور رای نهایی  در طول همه‌گیری کووید-19 هنوز رسیدگی نشده اند.

طی برنامه جدید شمار مهاجران در سال 2022 به 431645 ، 447.055 در سال 2023; و 451000 نفر در سال 2024 ( معادل 1.14 درصد از جمعیت تا سال 2024) خواهد رسید.

امسال تعداد افرادتازه وارد با اقامت دائم شامل 241850 نفر کارگر ماهر خواهد بود. 105000 از طریق الحاق خانواده؛ و 76545 نفر به عنوان پناهنده و افراد محافظت شده.

کانادا در سال 2021  عمدتاً با اعطای اقامت دائم به مهاجرانی مانند دانشجویان بین المللی و کارگران خارجی که قبلاً در کانادا بودند به هدف خود که  ورود 405000 مهاجر تازه وارد بود ، رسید

با این حال، اختلالات ناشی از کووید 19 در داخل و خارج از کشور و بحران غیرمنتظره پناهجویان افغان ، عقب ماندگی بی‌سابقه‌ای را در سیستم مهاجرت ایجاد کرده است که کارشناسان معتقدند رفع آن حداقل سه سال طول می‌کشد.

تا دسامبر، 548195 درخواست اقامت دائم معلق بود. 775741 درخواست اقامت موقت، از جمله مجوزهای تحصیل و کار و 468000 درخواست شهروندی در صف رسیدگی است.

فریزر گفت که امیدوار است از طریق استخدام های بیشتر و با نوسازی پردازش از طریق پلتفرم های دیجیتال جدید، عقب ماندگی ها را جبران  کند.

طرح جدید ترکیب پذیرش را در سال جاری اندکی تغییر می دهد و سهم مهاجران اقتصادی و ماهر از 60 درصد به 56 درصد کاهش می یابد. سهم تازه واردان زیر طبقه خانواده نیز از 26 درصد به 24 درصد کاهش می یابد، در حالی که نسبت پناهندگان از 14 به 20 درصد خواهد رسید.

کریم العسل، تحلیلگر سیاست مهاجرت، گفت که او مطمئن نیست که کاهش سهم مهاجران اقتصادی به کانادا چگونه به نفع اقتصادی است که با کمبود نیروی کار معادل نزدیک به یک میلیون شغل مواجه است :”فقط به ما بگویید ما به طور موقت به مدت دو سال سهم طبقه اقتصادی و خانواده را کاهش خواهیم داد تا بتوانیم پناهندگان بیشتری را در خود جای دهیم.»

راوی جین از انجمن وکلای مهاجرت کاناداهم طرح دولت را “جاه طلبانه” خواند و  گفت که نگران نصف شدن سهمیه اقامت دائم برای کارگران ماهر فدرال  از 111000 به 55900 است.

مجله الکترونیکی

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

پزشکی

مسکن

دسته‌ها