با تغییر سیاست مالی شرکتها، اکثر کانادایی‌های دورکار از این پس حقوق کمتری دریافت می کنند

وقتی مارک زاکربرگ در اواخر می میزبان یک ملاقات با 48 هزار کارمند فیس‌بوک بود، تعدادی از افراد از شهرهایی آنلاین شده بودند که  جدیدا به خاطر پاندمی به آن‌ها نقل مکان کرده بودند.

زاکربرگ پبغام واضحی برای آن‌ها داشت: اگر می‌خواهید بمانید، انتظار تغییر حقوق داشته باشید.

او در ویدیو کنفرانسی که اعلام کرد کارمندان بیشتری حق دارند از راه دور کار کنند، گفت: «این یعنی اگر در لوکیشنی زندگی می‌کنید که هزینه زندگی بسیار پایین‌تر است، یا هزینه نیروی کار پایین‌تر است، میزان حقوق هم کمی پایین‌تر از جاهای دیگر است».

زاکربرگ به کارکنان کانادایی و آمریکایی تا روز اول ژانویه 2021 وقت داد تا به شرکت درباره موقعیت خود اطلاع‌رسانی کنند تا شرکت بتواند مالیات و حسابداری آن‌ها را تکمیل کند و تایید کند که کارکنان حق دریافت حقوق دارند. این تقاضا بخشی از حقیقت جدیدی است که کارکنان کانادایی مجبور هستند با آن مواجه بشوند چون کارفرمایان سعی دارند اثر گسترش کووید-19 را کنترل کنند و بیشتر از گذشته دائمی کردن کار از راه دور را در نظر دارند.

این تغییر همچنین به این معنی است که بسیاری از شرکت‌ها مجبور شده‌اند میزان حقوق و مزایا را تغییر بدهند و مدیریت یک مدل کاری جدید را در نظر داشته باشند.

تنها یک سوم از کانادایی‌هایی که از راه دور کار می‌کنند انتظار دارند کار خود در دفتر را به تداوم دوران پیش از پاندمی ادامه بدهند. این در حالی است که نتایج مطالعه‌ای که در ماه ژوئن توسط انستیتو انگس رید انجام شد نشان می‌دهد که یک نفر از هر پنج نفر می‌گوید بیشتر در خانه می‌ماند.

مانند فیس‌بوک، شرکت‌های تکنولوژی کانادایی از جمله شاپیفای و اوپن تکست هم اعلام کرده‌اند که قصد دارند به کارکنان بیشتری امکان کار دائم از خانه را بدهند. با این حال،  تعیین اینکه  حقوق کارکنانی که می‌خواهند دائم از راه دور کار کنند چقدر باید باشد،کار دشواری است؛ مخصوصا با توجه به اینکه پاندمی هنوز ادامه دارد و باعث شده تعدادی از کسب‌و‌کارها مجبور بشوند کارکنان خود را تعدیل کنند یا شرکت خود را بسته نگه دارند. اما حقوق اکثر این افراد برای کاهش هزینه های جاری شرکتهای زخم خورده کاهش خواهد یافت و این مسئله غیرقابل کتمان است . 

مدیران شرکتها باید در نظر بگیرند چه میزان حقوق می‌تواند به آن‌ها در حفظ استعدادهایشان کمک کند.

اما در عین حال باید در نظر بگیرند اگر کارکنان از خانه کار کنند هزینه‌ها چه تغییری خواهند داشت. به طور مثال، شرکت‌ها ممکن است هزینه‌های املاک را کاهش بدهند چون مانند گذشته نیازمند فضای دفتری نیستند، اما ممکن است مالیات بیشتری پرداخت کنند، به کارکنان‌شان برای خرید ابزار در خانه پول بدهند یا به آن‌ها بودجه‌ای برای کرایه فضایی برای ملاقات با مشتریان بدهند.

انتاریویی‌های با درآمد بالا بیشتر از هر زمان دیگری به مشکل بدهی خورده‌اند

فرو رفتن در باتلاق بدهی دیگر تنها منحصر به تنگدستان انتاریو نیست. مطالعه‌ای توسط شرکت ورشکستگی شخصی Hoyes, Michalos & Associates انجام و نتایج آن دوشنبه منتشر شد، به این نتیجه رسیده که با رشد سریع‌تر مخارج زندگی نسبت به درآمد خانوار، افراد با درآمدهای بالاتر هم دارند در زمینه بدهی و بازگشت آن به مشکل برمی‌خورند.

در سال 2019، مخارج میانگین خانوار که شامل مسکن، غذا و حمل‌و‌‌نقل می‌شود رشدی 6.4 درصدی داشت. در عین حال، درآمد میانگین خانوار 5.5 درصد رشد کرد.

داگ هویز از این شرکت در بیانیه‌ای گفت: «افراد در شغل‌های‌شان در این درجه افزایش درآمد ندارند. اتفاقی که دارد می‌افتد این است که خانوارهای مرفه‌تر بیشتری دارند حالا به نقطه شکست و ورشکستگی می‌رسند.»

این شرکت جزییات 5800 ورشکستگی شخصی را در انتاریو بررسی کرد که بین یکم ژانویه 2019 و سی‌و‌یک دسامبر 2019 در شرکت ثبت شدند. یک انتاریویی مقروض متوسط 264 دلار پول ماهانه برای بازپرداخت بدهی‌های خود در سال 2019 در اختیار داشت که نسبت به رقم 273 دلار سال قبل کاهش پیدا کرده بود. در عین حال، قرض میانگین مصرف‌کننده 1.9 درصد در سال گذشته افزایش پیدا کرد و به 58923 دلار رسید که بالاتر از میانگین 57840 دلاری سال قبل بود.

مطالعه می‌گوید این یعنی یک فرد متوسط مقروض پول کمتری برای رسیدگی به بدهی‌های خود دارد.

اما مطالعه همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ورشکستگی‌ها هنوز هم بیشتر از همه روی افراد دارای درآمد متوسط اثر می‌گذارند. سال گذشته، 77 درصد از افراد مقروض درآمد میانگین خانوار معادل 4 هزار دلار در ماه یا کمتر داشتند. با این حال، این نمایانگر کاهشی نسبت به 80 درصد سال 2018 است. درآمد متوسط خانوار افراد مقروض در سال 2019 معادل با 2883 دلار در ماه بود که نسبت به درآمد متوسط 2726 دلاری سال 2018 افزایشی 5.8 درصدی داشت.

مطالعه همچنین به این نتیجه رسید که سن افراد مقروض متوسط در انتاریو دارد کمتر می‌شود. در سال 2019، سن میانگین افراد مقروض تقرییا 8.5 ماه کمتر شد که پایین‌ترین درجه از زمان آغاز مطالعه در سال 2011 تا به حال است. افراد زیر 40 سال حالا تقریبا نیمی از افراد مقروض را تشکیل می‌دهند.

اما نکته بدتر این است که افراد دارند قرض‌های گران‌تر و ریسکی‌تری را قبول می‌کنند. از جمله آن‌ها مخصوصا می‌توان به وام‌های روز پرداخت اشاره کرد که نرخ‌های بهره بالایی دارند و در سال 2019 از نظر مسئول ورشکستگی از اخذ اعتبار فراتر رفتند.

سال گذشته 39 درصد از افراد مقروض حداقل یک وام از یک وام‌دهنده هزینه بالا دریافت کرده بودند. این رقم در مقایسه با 37 درصد سال 2018 افزایش داشته است.

هویز گفت: «نه تنها مصرف‌کننده مقروض به سختی می‌تواند مخارج روزمره خود را پرداخت کند، بلکه پروفایل اعتباری او هم بدتر شده و هزینه‌های خدمت‌رسانی را بیشتر کرده است.»

کاهش شکاف درآمدی مردان و زنان در کانادا

با استناد به مطالعه‌ای جدید توسط مرکز آمار کانادا،‌ زنان در سنین اصلی کاری خود به طور متوسط 13.3 درصد کمتر از مردان در سال 2018 در هر ساعت درآمد داشتند که این رقم نشان از بهبود 5.5 درصدی نسبت به 20 سال قبل دارد.

این مطالعه نشان می‌دهد که در سال 2018 کارکنان زن بین 25 تا 54 سال به طور متوسط 26.92 دلار به ازای هر ساعت کار دریافت کردند که 4.13 دلار نسبت به 31.05 دلار مردها کمتر بود. این یعنی زنان تقریبا به ازای هر دلاری که مردان درآوردند 87 سنت درآمد داشتند.

در سال 1998 آمار این مرکز نشان می‌داد که کارکنان زن به طور متوسط در هر ساعت 22.34 دلار دریافت می‌کنند که 5.17 دلار یا 18.8 درصد نسبت به کارکنان مرد کمتر و معادل با 81.2 سنت به ازای هر دلار مردان است.

در سال‌های مورد بررسی و مخصوصا در سال 2018 سهم بزرگ‌تری از زنان در سن اصلی کار در مشاغل حرفه‌ای در سه حوزه خدمات قانونی، اجتماعی، دولتی و محلی، خدمات آموزشی و کسب‌و‌کارها و فایننس مشغول کار بودند که روی کاهش شکاف درآمدی اثرگذار بود.

با این حال، توزیع زنان و مردان در صنایع مختلف در عمل باعث افزایش شکاف شد که دلیل اصلی آن هم «بخش ساخت‌و‌ساز با درآمد بالا و تحت هدایت مردان» بود که در آن اشتغال طی بازه 20 ساله به شدت افزایش یافت. کاهش اشتغال در بخش تولید این اثر را خنثی کرد و تعداد مردان در سنین اوج کاری این بخش از 25.2 درصد در سال 1998 به 15.5 درصد در سال 2018 کاهش یافت.

افزایش سطح آموزش زنان دومین دلیل مهم پشت کاهش شکاف درآمدی بود. در سال 1998 تعداد مردان و زنانی که مدرک دانشگاه در درجه لیسانس یا بالاتر داشتند با 21.6 درصد و 21.5 درصد، تقریبا برابر بود. اما 20 سال بعد، درصد زنانی که حداقل مدرک لیسانس داشتند با افزایشی 19.6 درصدی به 41.2 درصد رسید، در حالی که این میزان در میان مردان 32.3 درصد است.

مجله الکترونیکی

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

پزشکی

مسکن

دسته‌ها