زیاد شدن دیوار نوشته ها در ونکوور و هزینه مضاعف چند هزار دلاری بیزینس ها برای پاک کردنشان

ونکوور از زمان آغاز پاندمی کووید-19 شاهد افزایش چشمگیر دیوارنوشته ها بوده . این باعث شده کسب‌و‌کارها در سالی متلاطم یک ضربه مالی دیگر بخورند.

تعدادی از محله‌هایی که بیشترین آسیب را خورده‌اند چایناتاون، داون‌تاون ایست‌ساید و استراتکونا هستند، اما مسئولان می‌گویند مشکل در سطح شهر دیده می‌شود و پاک کردن این سطح از گرافیتی کار سختی است.

گفته شده حدود 2300 محل تجاری مجبور شدند بین مارس و آگوست دیوارنوشته ها را پاک کنند. این نمایانگر افزایشی 67 درصدی نسبت به بازه مشابه سال قبل است و دارد برای این مکان‌ها هزینه هنگفتی ایجاد می‌کند.

جوردن انگ رییس انجمن بهبود تجاری چایناتاون می‌گوید کسب‌و‌کارهای این محله تا سقف 3 هزار دلار در ماه برای تمیز نگه داشتن ساختمان‌های‌شان پرداخت می‌کنند. این رقم پیش از پاندمی حدود 2 هزار دلار در ماه بود.

تحت قوانین شهر ونکوور، مالکان 10 روز وقت دارند تا نسبت به حذف گرافیتی اقدام کنند وگرنه مسئولان شهری ممکن است این کار را برای‌شان انجام دهند و فاکتور هزینه را برای‌شان ارسال کنند.

انگ می‌گوید در حالیکه شهر برای مسئولیت‌پذیر دانستن مالکان تعلل نمی‌کند، کسب‌و‌کارها در محله او حس می‌کنند برای رهبران شهری «اولویتی پایین» دارند.

او گفت:‌ «این یک مشکل است و مسئولیتی وجود ندارد. اگر کسی در حین انجام این کار گیر بیفتد چه کار می‌کنند؟ دستگیر می‌شوند و به آن‌ها گفته می‌شود دیگر این کار را نکنید.»

سرهنگ پیت فرای فکر می‌کند حل کردن این مشکل ممکن است سخت باشد. او می‌گوید شهر نمی‌تواند هزینه افزایش بودجه برای جلوگیری از این امر را پرداخت کند، بنابراین باید به فکر راهکارهای خلاقانه‌تر باشد.

او گفت: «به نظرم بهترین راه می‌تواند این باشد که مقامات شهری محل‌های مجازی را برای گرافیتی در نظر بگیرند.»

نبرد بین مالکان کسب‌و‌کارهای خصوصی برای محافظت از املاک و هنرمندان گرافیتی‌کار که دنبال شانسی برای گسترش آثارشان هستند، چیز جدیدی نیست.

درو یانگ قبلا کار گرافیتی انجام می‌داد و می‌گوید تا زمانی که از تخته چندلا در ساخت‌و‌ساز استفاده می‌شود یا دیوارها برای هنرمندانی که کارشان را آغاز می‌کنند مانند بوم‌های نقاشی خالی هستند، اوضاع همینطور باقی خواهد ماند.

او می‌گوید: «مطمئنم خیلی از این بچه‌ها کار ندارند و حسابی بی‌پول و عصبانی هستند. آن‌ها فقط می‌خواهند بخشی از شهرشان را پس بگیرند.»

بیزنسها

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

فناوری

مسکن

دسته‌ها