آیا دولت کانادا با بروز پاندمی،به مشکل بزرگ سیستم مهاجرتش پی برد ؟

چگونه می توان 401 هزار مهاجر را به عنوان کانادایی‌های جدید پذیرفت در حالی که هیچکس حتی اجازه ورود به کشور را ندارد؟ این معمایی بود که اتاوا در ابتدای سال و زمانی با آن روبه‌رو شد که دولت فدرال اهداف مهاجرتی سالانه فوق العاده زیادی را تعیین کرد. این اهداف با ورود 1.2 میلیون نفر در سه سال آینده در تلاشی جسورانه برای ایجاد رشد اقتصادی و از طریق گسترش جمعیت شکل می‌گیرد. 

مرزهای هوایی و زمینی به دلیل پاندمی به صورت جدی بسته شده و نه مهاجران و نه پناهندگان نمی‌توانند به مرزها برسند.

به همین دلیل شمار مهاجران در سال 2020 کمترین میزان از دهه 1990 بوده است. اهداف جدید با درنظر گرفتن بیش از یک درصد از جمعیت کانادا در سال، نرخ های مهاجرتی جدیدی را ایجاد می کند که کانادا از دهه 1960 مشاهده نکرده است. اما این برنامه‌ریزی در طی پاندمی و بسته شدن مرزها شروع می‌شود. مخالفان و منتقدان تجاری گفتند بوروکرات های مهاجرتی ما هرگز نمی‌توانند به این هدف دست یابند. 

دو هفته پیش ، همان بوروکرات‌ها راه حلی را اعلام کردند که شگفت‌آور و بالقوه مبتکرانه بود. وزیر مهاجرت مارکو مندیچینو پذیرفت بیشتر این 401 هزار مهاجر هم‌اکنون در کانادا زندگی و کار می کنند و اغلب سالهاست ساکن این کشور هستند.

آنها فقط ویزای مناسب را ندارند ، یا نمره‌های قابل‌قبولی را در مسیر مهاجرت کسب نکرده‌اند که برای دریافت شرایط اقامت دائم و تابعیت نهایی مناسب باشد.

 اداره مهاجرت برای مهاجران موقت منتخب ، که همه آنها حداقل یک سال در کانادا کار کرده اند ، دعوتنامه هایی ارسال کرده تا برای درخواست اقامت دائم اقدام کنند. به جای 3000 تا 5000 دعوت نامه معمول ، بیش از 27000 دعوت نامه ارسال و اشاره شد كه این نرخ بالا مدتی ادامه خواهد یافت. به منظور یافتن ساکنان فعلی کافی برای دعوت ، میزان امتیاز مورد نیاز هم به شکل چشمگیری کاهش یافته است.
به این ترتیب مهاجرانی که انتظار داشتند ماهها یا سالهای بیشتری منتظر بمانند و از ده‌ها حلقه دیوان سالاری دیگر عبور کنند ، ناگهان فهمیدند در مسیر کانادایی شدن قرار دارند. وکلای مهاجرتی که هفته پیش در برابر مشتری‌ها گیج بودند، گفتند تامین افراد با کیفیت بالا همیشه از همینجا ممکن بوده است. فقط یک بحران لازم بود تا دولت بتواند این را ببیند.

راج شرما ، وکیل مهاجرت مستقر در کلگری ، می‌گوید: «بله ، آنها می توانند به هدف 400 هزار نفر مهاجر برسند زیرا در حال حاضر نیم میلیون کارگر خارجی و دانشجوی بین المللی در کانادا حضور دارند. فکر می‌کنم آنها به هدف خود می‌رسند و این در مورد روش کار آنها تاثیر خواهد گذاشت و پس از این باید همیشه افرادی را که در کانادا زندگی می‌کنند در اولویت قرار دهند».

در سالهای آخر دوره هارپر و اوایل دوره ترودو، مسیرهایی برای اقامت دائم برای بیشتر کارگران و دانشجویان موقت ایجاد شد. در سالهای پیش از پاندمی، هزاران نفر در ماه این مسیر را طی می‌کردند، هرچند تعداد کمی از آنها مهاجران با دستمزد پایین‌‌تر از «برنامه کارگران موقت خارجی» بودند که فارغ از مهارت و سطح تحصیلاتشان، به موانع سخت اداری بر خورده بودند. 

پاندمی نوری بر این مشکل تاباند. مشاغلی که «ضروری» خوانده ‌شدند – و در واقع مشاغلی هستند که کارمندان را در معرض بیشترین خطر ویروس کرونا قرار می‌دهند – اغلب توسط مهاجرانی انجام می‌شوند که کمترین امکان کانادایی شدن را دارند.

این بحران ممکن است درست در زمان مناسب به وجود آمده باشد. اگر کانادا بخواهد به سطحی از تراکم جمعیت برسد که بیشترین مزایای اکولوژیکی ، اقتصادی و فرهنگی را فراهم کند – خصوصاً در جهانی که مرزها و بازارهایش کمتر باز خواهند بود – وقت زیادی ندارد. همانطور که تحلیل های دانشگاهی اخیر نشان داده، دستیابی به حداکثر جمعیت پیش بینی شده کانادا در این قرن (دو برابر سطح فعلی) ممکن است دشوار باشد ، زیرا بسیاری از کشورهای اصلی مهاجرت ما شاهد سقوط سطح رشد جمعیت خود هستند و در تلاشند تا جمعیت خود را حفظ کنند. 

اشتراک در خبرنامه

با ثبت نام در خبرنامه همیشه در جریان آخرین آگهی ها باشید.

مجله الکترونیکی

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

پزشکی

مسکن

دسته‌ها