نیمی از مهاجران بعد از 5 سال این استان کانادا را ترک می‌کنند

مهاجرانی که به نیوبرانزویک نقل مکان می‌کنند جمعیت این استان را بالاتر برده‌اند و آن را به رقم رکوردشکن بیش از 780 هزار نفر رسانده‌اند، اما نگاهی نزدیک‌تر به ارقام نشان می‌دهد که خیلی از آن‌ها نمی‌خواهند آنجا زندگی کنند. 

تد مک‌دونالد، مدیر انستیتو تحقیقات، داده‌ها و تعالیم دانشگاه نیوبرانزویک مشغول جمع‌آوری داده‌هایی درباره این بوده که چند نفر تحت برنامه استانی مهاجرتی به آنجا می‌روند و می‌مانند.

او گفت: «دلیل انجام این کار این است که بهتر بتوانیم در زمینه جذب و حفظ مهاجران سیاست‌گذاری کنیم.»

برنامه استانی مهاجرت اجازه می‌دهد استان بتواند درخواست‌های مهاجرت را برای تایید فدرال، اسپانسر و تسریع کند. برنامه کارکنان بامهارت یا افراد تجاری باتجربه و خانواده‌هایی را وارد استان می‌کند که می‌خواهند آنجا زندگی کنند.

داده‌ها از اسناد ورود به استان از طریق برنامه مهاجرتی جمع‌آوری و با اسناد پزشکی افراد تطابق داده می‌شود. اگر مهاجران استان خود را تغییر بدهند، شماره‌های مراقبت از سلامت با تاریخ‌ها تعویض می‌شود.

داده‌ها نشان می‌دهد که نرخ حفظ مهاجران در سال اول بعد از ورود بالاست اما بعد ارقام تغییر می‌کند. در سال اول حدود 75 درصد از مهاجران حفظ می‌شوند. طی سه سال این رقم به 60 درصد کاهش پیدا می‌کند و بعد از پنج سال تنها نیمی از آن‌ها هنوز در استان ساکن هستند.

یکی از نکات غیرعادی این است که تعدادی از درخواست‌دهندگان هرگز ظاهر نمی‌شوند. این امر می‌توان به این دلیل باشد که آن‌ها هرگز وارد نیوبرانزویک نمی‌شوند بلکه به فاصله کمی بعد از ورود به استان، آنجا را ترک می‌کنند یا اسنادشان به دلیل تاریخ تولد غلط یا تفاوت در نحوه هجی شدن نام‌شان، پیدا نمی‌شود. 

در گزارش همچنین آمده که نیوبرانزویک تنها حدود 64 درصد از مهاجران مورد هدف ورودی از طریق برنامه مهاجرت خود را حفظ می‌کند.

تعداد زیادی از مهاجران به طور مداوم از چین وارد می‌شوند و از سال 2013 به بعد تعداد مهاجران ورودی از این کشور 100 نفر بوده است. اما تعداد مهاجران فیلیپینی از سال 2016 به شدت افزایش داشته و در سال 2017 به 170 نفر رسیده است. داده‌ها همچنین نشان می‌دهد که شانس ماندن فیلیپینی‌ها در نیوبرانزویک بسیار بیشتر است و چینی‌ها، ایرانی‌ها و ویتنامی‌ها کمتر آنجا باقی می‌مانند.

مک‌دونالد گفت نگه داشتن مهاجران در یک استان کوچک و روستایی مانند نیوبرانزویک کار بسیار چالش‌برانگیزی است. او گفت: «حفظ جمعیت مهاجران مسئله بزرگی برای نیوبرانزویک است. این مشکل بزرگی برای تمام مناطق غیر از تورنتو، مونترال و ونکوور است.»

در مرحله بعد، محققان به این مسئله نگاه می‌‌کنند که چرا احتمال باقی ماندن تعدادی از مهاجران بیشتر و احتمال ترک کردن دیگران بیشتر از بقیه است. مک‌دونالد گفت: «در این مطالعه ما به بررسی این مسئله پرداختیم که چه اتفاقی دارد می‌افتد. و حالا می‌خواهیم به این مسئله نگاه بیندازیم که چرا این اتفاق دارد می‌افتد.»


رتبه جهانی سرعت شبکه LTE کانادا چندان امیدوار کننده نیست

موسسه‌ی آماری OpenSignal اطلاعات جدیدی درباره‌ی وضعیت شبکه‌های ۴G LTE کشورهای مختلف دنیا در سال گذشته‌ی میلادی منتشر کرده است؛ آمار و ارقامی که مشاهده‌ی آن‌ها اطلاعات جالبی به ما می‌دهد. به نظر می‌رسد به زودی برخی کشورها بتوانند از مرز سرعت ۵۰ مگابیت در ثانیه برای شبکه‌های LTE عبور کنند.

با اینکه ارقام در مناطق مختلف دنیا متفاوت است، اما به طور میانگین می‌توان گفت که سرویس‌های ۴G LTE سرعتی بیشتر از شبکه‌های کابلی ارایه می‌دهند.

سرعت شبکه‌ی LTE بطور میانگین در دنیا برابر با ۱۷٫۴ مگابیت در ثانیه است. بیشتر کشورها هم سرعتی بالاتر از ۲۰ مگابیت دارند. این میانگین برای سال گذشته، برابر با ۱۲٫۶ مگابیت در ثانیه بود. کشورهایی که سرعت LTE بالایی داشتند، پیشرفت زیادی کرده‌اند و سرعت شبکه‌های خود را بسیار بالاتر برده‌اند.

از سوی دیگر، سرعت پیشرفت کشورهای در حال توسعه، پایین‌تر است. برای مثال میانگین سرعت LTE در کشوری مثل هندوستان برابر با ۶٫۴ مگابیت در ثانیه است.

اما کانادا از این حیث در رتبه 22 دنیا و پس از کشورهایی چون عمان ، ترکیه و لیتوانی قرار می گیرد.

lte2

بد نیست نگاهی به ۵ کشور اول دنیا در زمینه‌ی سرعت بیاندازیم:

1.سنگاپور: سرعت ۴۵٫۹ مگابیت در ثانیه

2.کره‌ی جنوبی: سرعت ۴۵٫۸ مگابیت در ثانیه

3.مجارستان: سرعت ۴۰٫۶ مگابیت در ثانیه

4.رومانی: سرعت ۳۵٫۶ مگابیت در ثانیه

5.نیوزیلند: سرعت ۳۴٫۹ مگابیت در ثانیه

سال گذشته، اولین رتبه در اختیار نیوزیلند بود، اما امسال کره‌ی جنوبی و سنگاپور توانسته‌اند در دو رتبه‌ی بالایی قرار بگیرند. کشور مجارستان هم برای اولین بار است که در ۵ شبکه‌ی سریع LTE دنیا قرار می‌گیرد.

کشورهایی مثل ایالات متحده یا انگلستان در مقایسه با سال گذشته تفاوت زیادی نداشته‌اند و میانگین سرعت LTE در این دو کشور به ترتیب ۱۳ و ۲۱ مگابیت در ثانیه است. کشورهای اروپای غربی، مثل آلمان، فرانسه، اسپانیا یا ایتالیا، سرعتی بین ۲۰ تا ۳۰ مگابیت در ثانیه دارند.

lte1

اما از نظر میزان پوشش با اینکه کانادا در رتبه هفدهم دنیا قرار دارد ولی با توجه به وسعت فراوان کشور شاید این رتبه را بتوان تا حدی قابل قبول دانست.

درصد پوشش ۴G LTE در کشورهای دنیا هم به ترتیب از این قرار است:

1.کره‌ی جنوبی با ۹۵٫۷ درصد

2.ژاپن با ۹۲٫۰ درصد

3.لیتوانی با ۸۴٫۷ درصد

4.هنگ کنگبا ۸۴٫۵ درصد

5.هلند با ۸۴٫۱ درصد

 

 

بیزنسها

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

فناوری

مسکن

دسته‌ها