برنامه دولت بریتیش کلمبیا برای پرداخت بدهی مستاجران به صاحب‌خانه‌ها اعلام شد

ممنوعیت موقت دولت بریتیش کلمبیا برای تخلیه مستاجران از خانه‌ها به خاطر عدم پرداخت اجاره اواخر تابستان برداشته می‌شود و حالا استان جزییاتی از برنامه بازپرداخت بدهی‌ها را منتشر کرده است.

چارچوب بازپرداخت بدهی‌ها نیازمند این است که صاحب‌خانه‌ها به مستاجران تا تابستان آینده برای بازپرداخت مبلغ کامل اجاره وقت بدهند. مستاجران هم باید در این بازه پرداخت‌های ماهانه داشته باشند.

در یک بیانیه خبری که پنج‌شنبه منتشر شد، وزارت مسکن گفت هدف برنامه‌اش این است که وقتی ممنوعیت حکم تخلیه برداشته می‌شود، مستاجران و صاحب‌خانه‌ها بتوانند یک بازه «انتقال» داشته باشند. قرار است این تغییر از اول سپتامبر اعمال شود.

از آن روز به بعد، مستاجران باید اجاره‌خانه خود را کامل پرداخت کنند. اما از روزی که به آن‌ها اعلان تخلیه شود، آن‌ها برای پرداخت پول 30 روز مهلت خواهند داشت.

بنابراین زمان عملی ممنوعیت تخلیه برای مستاجران از اول اکتبر خواهد بود. البته این در صورتی است که صاحب‌خانه پیش از پایان آگوست به آن‌ها برنامه بازپرداخت بدهد. 

صاحب‌خانه‌ها باید به مستاجران مبلغی را اعلام کنند که انتظار دارند آن‌ها هر ماه بپردازند. مثالی که وزارتخانه زده این است که مستاجری که 2 هزار دلار بدهکار است ممکن است از روز اول اکتبر تا جولای 2021 ماهی 200 دلار پرداخت کند.

در بیانیه وزارتخانه آمده: «با توجه به اینکه بسیاری از مستاجران و صاحب‌خانه‌ها در دوران بحران با هم کار کردند، این چارچوب هم به صاحب‌خانه‌ها کمی انعطاف‌پذیری می‌دهد تا برای تعیین آینده میزان پرداخت با مستاجران همکاری کنند.»

بنابراین برخی صاحب‌خانه‌ها ممکن است بخواهند انتخاب کنند که ابتدا میزان پرداخت را کمتر تعیین کنند و بعد با گذر زمان میزان آن را افزایش دهند.

اتحادیه مستاجران ونکوور طی بیانیه ای این برنامه دولتی را «خشم‌آور» توصیف کرد و گفت چنین حرکتی باعث می‌شود هزاران مستاجر آسیب‌پذیر در معرض تخلیه قرار بگیرند. 

این اتحادیه گفته است :«مستاجران به خاطر چند بحران که موجب سخت شدن زندگی شده است با مشکل روبه‌رو شده‌اند و امروز دولت بریتیش کلمبیا احتمال از دست دادن خانه آن‌ها را بسیار واقعی کرد.»

تعداد بسیار بالا و نامتناسبی از شغل‌ها که طی دوران پاندمی از بین رفته‌اند بیشتر شغل‌های با درآمد پایین بوده‌اند. این شغل‌ها معمولا متعلق به افراد و خانواده‌های کم درآمدی هستند که در خانه‌های اجاره‌ای زندگی می‌کنند. اتحادیه گفت اگر دولت از آن‌ها بخواهد وسط یک بحران مقدار انباشته‌ای از بدهی را پرداخت کنند عملی نیست.

استان همچنین پنج‌شنبه اعلام کرد که دستور ممنوعیت افزایش اجاره‌خانه که قبلا صادر کرده بود چند ماه دیگر تمدید می‌شود. به این ترتیب صاحب‌خانه‌ها حق ندارند تا دسامبر اجاره‌خانه مستاجران را افزایش دهند.

زندگی پردردسر در منطقه دورافتاده آمریکایی وسط خاک کانادا!

جنت مک‌اتی هنوز بخاطر دارد وقتی شوهرش پیشنهاد کرد به منطقه نورت‌وست انگل ( یکی از دورافتاده‌ترین مناطق آمریکا) نقل مکان کنند، چقدر وحشت کرده بود. او به هیچ وجه نمی‌خواست در جایی زندگی کند که فقط برای رفتن پیش دکتر مجبور باشد دو بار از مرز عبور کند.

بیست سال بعد، او از روی صندلی چوبی مغازه‌ای بلند می‌شود که خودش و شوهرش در این جامعه دورفتاده ساخته‌اند. اما مدت‌هاست که زندگی‌ کردن در اینجا را دوست دارد. او با لبخندی می‌گوید: «خوشحالم اینجا آمدیم. البته اول که آمدیم، اصلا چنین حرفی نمی‌زدم.»

مغازه مک‌اتی در این سرزمین از نظر جغرافیایی عجیب مثل یک ناجی است؛ این منطقه چیزی حدود 300 کیلومتر مساحت دارد و روی نقشه طوری به نظر می‌رسد که انگار ایالات متحده انگشت شصتش را داخل شکم کانادا فرو کرده باشد. مغازه آن‌ها پر از ابزار مورد نیاز مثل ظرف‌های چوبی و وسایل خانه و همچنین مواد غذایی اولیه مثل شیر است. مغازه باید برای افراد منطقه همه چیز باشد چون نزدیک‌ترین مغازه‌های بعدی از هر جهت، 100 کیلومتر دورتر است.

در این منطقه که محلی‌ها مختصرا آن را انگِل می‌خوانند، وقتی شما بسته تخم‌مرغ خود را جا بگذارید دیگر برنمی‌گردید تا آن را بردارید. فراموشش می‌کنید. حدود 120 نفری که در این جامعه کوچک زندگی می‌کنند جز چند جای ثابت از جمله یک رستوران، یک کلیسا و یک دفتر پست کوچک چیز دیگری ندارند. 

تنها ارتباط نورت‌وست انگل با سرزمین‌های اطراف از طریق مرز غربی آن با منیتوبا است. از سمت شمال و شرق، مرزهایی با انتاریو قرار دارد. این منطقه قانونا بخشی از مینه سوتا است، اما با توجه به اینکه دریاچه وودز را در جنوب خود دارد، هیچ ارتباط زمینی با بقیه این ایالت آمریکا ندارد.

اخیرا درخواستی در یکی از وبسایت‌های دولتی ایالات متحده به ثبت رسید که می‌خواست این قسمت از مینه سوتا به کانادا واگذار شود. این درخواست باعث شد دوباره توجه خیلی‌ها به این گوشه دورافتاده معطوف شود که به نظر می‌رسد شهروندانش در آن با وضعیت زندگی‌شان مشکلی نداشته باشند. 

روی نقشه، موجودیت نورت‌وست انگل با عقل جور در نمی‌آید اما دلیلش این است که موجودیت خود به عنوان بخشی از ایالات متحده را مدیون چند اشتباه و تلاش عجیب برای شکل‌دهی به مرز آمریکا و کانادا در روزهای اولیه شکل‌گیری ایالات متحده است. این منطقه ابتدا اینطور به وجود آمد که در سده 1700 در حین نقشه‌کشی منبع رودخانه می‌سی‌سی‌پی اشتباه شناسایی شد. در اوایل قرن نوزدهم تلاش‌هایی صورت گرفت تا این اشتباه تصحیح شود. با این حال نتیجه نهایی آن این شد که یک تکه از سرزمین‌های منطقه که حالا به عنوان نورست‌وست انگل شناخته می‌شود، بریده شد.

ساکنان از توجهی که این مسئله معطوف منطقه می‌کند ناراضی نیستند. در معرض توجه قرار گرفتن آن‌ها می‌تواند منجر به جذب توریست و کسب‌و‌کار جدید بشود. اما سر زدن به این منطقه که به عنوان «ناودان مینسوتا» شناخته می‌شود بسیار سخت است. از طریق زمین، بازدیدکنندگان باید از جاده‌های ناهمواری از جنوب مانیتوبا عبور کنند. 

آن‌ها حتی با یک دیوار یا یک مامور مرزبانی مواجه نخواهند شد. به جای آن، یک اتاق کوچک با سکویی پیدا می‌کنند که رویش یک آی‌پد قرار داده شده که در آب‌و‌هوای یخ‌زده کار نمی‌کند. بازدیدکنندگان اینجا ورود خود به ایالات متحده را ثبت می‌کنند. تنها راه جایگزین هم این است که با مسئولان مرزی تماس بگیرند یا از یک اپلیکیشن موبایلی استفاده کنند که البته با توجه به اینکه آنتن‌دهی منطقه خوب نیست، هیچ یک از دو هم راه خوبی به نظر نمی‌رسد.

در اواخر دهه 1990، شرایط زندگی با توجه به عبور مکرر از مرز کانادا برای کسب‌و‌کار تا حدی پیچیده شده بود که ساکنان منطقه به فکر ایده ملحق شدن به کانادا افتادند. وقتی انتاریو به آن‌ها گفت ماهی‌گیری در آب‌های کانادا تنها در صورتی برای آن‌ها میسر خواهد بود که شب را در محل‌های اقامت کانادایی بگذرانند، آن‌ها تهدید به جدایی از ایالات متحده کردند.

به این منظور، آن‌ها کاری کردند در نهایت نماینده‌ مینسوتا در کنگره یعنی کالین پیترسون پیشنهاد اضافه شدن متممی به قانون اساسی را بدهد که به شهروندان منطقه اجازه کانادایی شدن می‌دهد. این متمم هرگز تصویب نشد.

اما نانسی و بیل ماگون که دوران بازنشستگی خود را در نورت‌وست انگل سپری می‌کنند، می‌گویند بهترین چیز درباره این گوشه از مناطق روستایی ایالات متحده این است که عملا هر کسی که آنجا زندگی می‌کند واقعا دوست دارد آنجا باشد.

او و همسرش هفته‌ای دو تا سه بار مهمانی شام برگزار می‌کنند و همسایه‌شان را دعوت می‌کنند. بیل می‌گوید: «چنین اتفاقی هرگز در نیویورک نمی‌افتد.»

آمار نگران کننده اجاره مسکن در کانادا

در چند هفته اخیر اخبار و گزارشهای زیادی درباره کاهش معاملات مسکن و سقوط متوسط قیمت خانه های فروخته شده  در ونکوور خوانده ایم.

ولی حکایت بازار اجاره کاملا متفاوت است و صاحب خانه ها بدون توجه به شرایط بازار مسکن ، تنها به فکر افزایش اجاره بها هستند!

بنا به تازه ترین گزارش وب سایت PadMapper، اجاره بهای منازل دو خوابه در ونکوور رکورد جدیدی درماه اکتبر زد و با 4.5 درصد افزایش به 2800 دلار رسید . بهای اجاره واحد یک خوابه هم با 2.9 درصد افزایش به 1800 دلار رسید. در تورنتو هم وضعیت برای مستاجرین اصلا خوب نیست و کرایه واحد یک خوابه  با رشد 4.6 درصدی به 1370 دلار و واحد دو خوابه با رشد 4.8 درصدی به 1760 دلار رسید.

اما فقط دو بازار اصلی مسکن کانادا درگیر افزایش اجاره بها نبودند و طبق آمار اجاره در 17 شهر از 25 شهر بزرگ کانادا افزایش یافته است .

در همین حال برخی از کارشناسان معقتدند با اجرای قانون جدید اعطای وام مسکن از این هفته ، وضعیت بازار اجاره مسکن وخیم تر خواهد شد و باید منتظر رشد بیشتر اجاره بها باشیم.

وضعیت نامشخص بازار مسکن و آینده قیمتها ، سبب شده تا برخی از مستاجرین که قصد خرید داشتند ، فعلا دست نگه دارند و در همان خانه اجاره ای بمانند و دسترسی افرادی که در جستجوی پیدا کردن واحد خالی هستند را سخت تر کنند.

در تورنتو نرخ واحد خالی استیجاری تنها 1.6 درصد و در ونکوور زیر یک درصد گزارش شده است .

rent1

صاحبخانه ونکووری تعیین اجاره بها را به عهده متقاضیان بی شمار گذاشت

روزهایی که خانه ای در ونکوور در لیست فروش چندین وچند پیشنهاد از خریداران و سرمایه گذاران خارجی دریافت می کرد هنوز در خاطر همه هست .

اما این روزها شرایط بازار کمی عوض شده و صاحبخانه ها  بدون تعیین میزان اجاره بها ، ریش و قیچی را کاملا به متقاضیان اجاره می دهند تا آنها با پیشنهادهایشان به رقابت با هم بپردازند و مبلغ اجاره بها را بالا و بالاتر ببرند.

آیا باید منتظر سونامی اجاره بها در ونکوور باشیم؟

tenants-and-landlords-rental-problems

آماری که اخیرا توسط سازمان آمار کانادا درباره شرایط اجاره بها در مناطق مختلف کانادا منتشر شد ، حاکی از شرایط نگران کننده مستاجران دربریتیش کلمبیا و به ویژه ونکوور بزرگ است .

مستاجران در سطح استان بالاترین نسبت اجاره بها به کل درآمد (45.3 درصد ) را در کانادا دارند و در برخی از مناطق در ونکوور بزرگ این میزان به بالای 50 درصد می رسد.

بر این اساس در برنابی ، کوکیتلام ، ریچموند و ونکوور از هر چهار نفر ، یک نفر بیش از نیمی از درآمدش را به اجاره بها اختصاص داده است .

از سوی دیگر دیوید گودمن مدیر شرکت HQ Commercial در زمینه املاک اشاره می کند با توجه به نرخ 0.5 درصدی خالی بودن واحدهای مسکونی در سطح ونکوور بزرگ ، باید منتظر سونامی اجاره بها و افزایش 10 تا 20 درصدی در چند سال آینده بود.

به گفته او متوسط بهای اجاره آپارتمان دو خوابه در ونکوور در آوریل 2015 حدود  1352دلار بوده که حداقل 5.6 درصد بیشتر از زمان مشابه در سال گذشته است .

این افزایش در حالی صورت گرفته که طبق قانون مالکان هر ساله می توانند طبق قانون حداکثر 2.5 درصد اجاره بها را افزایش دهند. اما روند افزایش قیمت مسکن در ونکوور موجب شده تا اجاره بها در شرایطی غیرعادی و با توجه به قیمت مسکن افزایش یابد.

گرچه انبوه سازی واحدهای اجاره ای در چند منطقه از شهر از جمله کینگزوی صورت گرفته ولی این تعداد قطعا کافی نیست و برای حل مشکل مسکن اجاره ای در سطح شهر باید اقدامات جدی تری صورت گیرد.

tenants-and-landlords-rental-problems22

بیزنسها

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

فناوری

مسکن

دسته‌ها