شصت درصد اجاره‌نشین‌های ونکوور دست کم 2 ماه برای پیدا کردن خانه وقت گذاشته اند

شکی وجود ندارد که بسیاری از اجاره‌نشین‌های ونکوور طی پیدا کردن خانه‌ای که با نیازهای‌شان همخوانی دارد به مشکل خورده‌اند و این مسئله در نتایج نظرسنجی انجام شده توسط شهر هم دیده می‌شود.

نتایج نظرسنجی که به شهرداری ارایه شده‌اند چالش‌های بازار مسکن اجاره‌ای را تحلیل می‌کنند و نشان می‌دهند که 39 درصد از پاسخ‌دهندگان گفته‌اند کرایه کردن یک خانه «سخت» است و 25 درصد گفتند «خیلی سخت» است.

در پاسخ به اینکه چند وقت پیش از پیدا کردن خانه اجاره‌ای فعلی‌شان دنبال آن گشتند، 26 درصد گفتند دو ماه، 16 درصد گفتند سه ماه و 16 درصد دیگر هم گفتند چهار ماه یا بیشتر.

نزدیک به نیمی از پاسخ‌دهندگان گفتند در خانه اجاره‌ای‌شان یک اتاق خواب دارند و 31 درصد گفتند در یک استودیو زندگی می‌کنند. این در حالی است که 20 درصد در واحدی با دو اتاق خواب و تنها یک درصد در واحدی با سه یا تعداد بیشتری اتاق خواب زندگی می‌کنند.

پنج دلیل اصلی ذکر شده توسط پاسخ‌دهندگان برای انتخاب خانه‌شان بودجه، محله، نزدیک بودن به ترانزیت عمومی، مناسب بودن برای حیوان خانگی و نزدیک بودن به محل کارشان بودند.

پنج دلیل اصلی برای تصمیم نقل‌مکان هم علاقه به داشتن فضای زندگی بیشتر، افزایش اجاره خانه در محل زندگی قبلی، مشکلات مدیریت ساختمان، تغییر شغلی یا مکانی و علاقه به تغییر دادن محله بودند. 46 درصد گفتند حس ارتباط و نزدیکی با محله‌ فعلی‌شان نمی‌کنند.

49 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند برنامه‌ای برای نقل مکان حداقل برای یک سال آینده ندارند و 35 درصد گفتند می‌خواهند در آینده نزدیک نقل مکان کنند. با توجه به اینکه نرخ خالی بودن خانه‌های اجاره‌ای تنها یک درصد است، تعجبی ندارد که بسیاری از اجاره‌کنندگان علاقه‌ای به گشتن دنبال خانه جدید نداشتند.

یکی از پاسخ‌دهندگان گفت: «کل عصر را صرف گشتن آنلاین برای یک خانه اجاره‌ای می‌کردم و وقتی فردا صبح زنگ می‌زدم آنجا گرفته شده بود. تا جایی این مسئله پیش رفت که ترسیده بودم و درمانده شده بودم. پیدا کردن یک آپارتمان در ونکوور یک کار تمام وقت است».

46 درصد از پاسخ‌دهندگان در سال 2018 وارد خانه کرایه‌ای جدیدشان شده بودند. نرخ میانه بین پاسخ‌دهندگان در هنگام نقل‌مکان 1625 دلار بود و 29 درصد از آن‌ها بین 1000 دلار و 1499 دلار، 35 درصد از آن‌ها بین 1500 دلار و 1999 دلار، 18 درصد بین 2000 دلار و 2499 دلار و 4 درصد 2500 دلار یا بیشتر اجاره می‌دادند.

در رابطه با درصد درآمد خانوار پیش از مالیات که برای پرداخت اجاره صرف می‌شود، 29 درصد گفتند 20 درصد تا 30 درصد، 25 درصد گفتند 30 درصد تا 40 درصد، 18 درصد گفتند 40 درصد تا 50 درصد و 16 درصد گفتند 50 درصد یا بیشتر از آن را خرج می‌کنند. پیش از مالیات، 34 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند درآمد کل خانوارشان 80 هزار دلار تا 150 هزار دلار، 30 درصد گفتند 50 هزار دلار تا 80 هزار دلار و 13 گفتند 30 هزار دلار تا 50 هزار دلار است.

خوش‌آمدگویی کانادا به پناهجوی ایرانی که ۶ سال در جزیره مانوس به سر برد

امیرحسین صحراگرد فقط یک هفته است که به کانادا رسیده و بعد از هفت سال کابوس‌حالا این شانس را دارد که لذت را تجربه کند.

این مرد ایرانی ۲۷ ساله بعد از رسیدن به تورنتو گفت: «هنوز باورم نمی‌شود که آزادی دارم و حالا دارم در کانادا زندگی می‌کنم. برایم مثل رویایی می‌ماند که به حقیقت پیوسته است».

صحراگرد سعی کرده بود با قایق وارد استرالیا بشود و درخواست پناهجویی کند. او تقریبا هفت سال را در یک مرکز نگهداری در پاپوآ گینه نو گذراند و از چند شورش و بارها کتک خوردن و بیماری جان سالم به در برد. او گفت آنجا بودن بدتر از زندگی یک جنایتکار محکوم‌شده بود چون حداقل آن‌ها می‌دانند چه زمانی آزاد می‌شوند یا اینکه باید تا ابد آنجا بمانند. 

اما حالا به خاطر یک برنامه اسپانسری خصوصی، صحراگرد یکی از دو فرد نگهداری شده سابق در آن کمپ است که توانسته در کانادا شهروندی دائمی دریافت کند. نفر دوم قرار است جمعه از راه برسد.

صحراگرد نگفت چرا از ایران فرار کرد اما گفت قایقش در جولای ۲۰۱۳ به استرالیا رسید. اما اوایل همان سال دولت استرالیا اعلام کرده بود هر پناهجویی که با قایق بیاید را قبول نمی‌کند و آن‌ها را به کشورهای جزیره‌ای اطراف می‌فرستد.

بنابراین صحراگرد هم مانند هزاران نفر دیگر به جزیره مانوس فرستاده شد و خانواده‌ها به جزیره میکرونزی نائورو فرستاده شدند. او گفت آنجا بارها دید که افراد کتک می‌خوردند، بیمار می‌شدند و حتی می‌مردند. او گفت:‌ «جایی خیلی سیاه و بدتر از هر چیزی بود که می‌توان تصور کرد. از انسانیت بسیار دور بودیم».

او گفت در هفت سال حبس خود افرادی که آنجا بودند همیشه با ترس و وحشت از خواب می‌پریدند. بنابراین حتی «یک یا دو ساعت بدون کابوس» هم برای او یک موهبت است.

حدود دو سال پیش بود که بالاخره درخواست‌های صحراگرد به گوش فرد درستی رسید. 

استیون وات و لارا باگ از دانشگاه تورنتو برنامه اسپانسری خصوصی Ads-Up Canada را درست کرده‌اند که کانادایی‌ها را به پناهجویان متصل می‌کند. وات گفت در ابتدا «زیبایی اسپانسری خصوصی» را در اوج بحران مهاجرت سوریه درک کرد. بعد از آن او روی پرونده‌های مهاجران LGBTQ تمرکز کرد و حالا بر پرونده‌های جزیره مانوس متمرکز شده است.

دولت فدرال کانادا برای اسپانسری خصوصی نیازمند گردهم‌آیی حداقل پنج نفر است که باید ۱۶۵۰۰ دلار پول جمع‌آوری کنند. وات توانست چهار نفر از اعضای خانواده ایرانی صحراگرد را پیدا کند تا رسما به اسپانسری او کمک کنند. بعد از دو سال طولانی، پروسه اسپانسری کمتر از سه هفته پیش نهایی شد. چون صحراگرد مدارک شهروندی دائمی دارد نه پناهجو و نه مهاجر تلقی می‌شود و بسیاری از حقوق کانادایی‌ها را دارد.

صحراگرد می‌گوید: «اینجا کشوری عالی و شهری عالی است. وقتی در تورنتو می‌گردم هنوز فکر می‌کنم دارم خواب می‌بینم. اما هنوز هم بعضی شب‌ها از خواب می‌پرم و فکر می‌کنم هنوز آنجا هستم».

چیز دیگری که او نمی‌تواند فراموش کند دوستان، افرادی که به خانواده تبدیل شدند و غریبه‌هایی هستند که هنوز در جزیره مانوس باقی مانده‌اند. او گفت «تنها دلیل» مصاحبه کردنش به خاطر آن‌ها بود. او خواستار آزادی آن‌ها شد چون فقط می‌خواهند یک زندگی تازه داشته باشند.

صحراگرد گفت: «تنها چیزی که افراد آنجا می‌خواهند زندگی در یک کشور امن است. تنها کاری که آن‌ها و من و دوستانم اشتباه انجام دادیم این بود که با قایق به استرالیا رفتیم». 

وات گفت Ads-Up Canada در حال حاضر غرق در صدها درخواست از سوی کانادایی‌هایی است که می‌خواهند داوطلب بشوند یا پول اهدا کنند. او گفت همین حالا هفت درخواست برای اسپانسری خصوصی ثبت شده و ۱۰ درخواست دیگر آماده ثبت شدن است.

پنج میلیارد دلار پولشویی سال گذشته در بازار مسکن بریتیش کلمبیا قیمتها را چقدر افزایش داد؟

گزارشی جدید تخمین می‌زند  پنج میلیارد دلار سال گذشته از طریق بازار مسکن بریتیش کلمبیا پولشویی شده و همچنین نشان می‌دهد گستره حرکت پول نقد غیرقانونی در سطح کشور چقدر است.

گزارشی که توسط پنلی از متخصصان با مدیریت مارین مالونی معاون دادستان سابق بریتیش کلمبیا تهیه شده ، اشاره دارد در کل حدود 7.4 میلیارد دلار در سال 2018 در بریتیش کلمبیا پولشویی شده که سهم قابل توجهی از 47 میلیارد دلار پولشویی شده در کل کشور دارد.

برخی از برآوردهای اولیه نشان می داد بهای مسکن ونکوور در نتیجه این میزان پولشویی تنها 5 درصد طی سال گذشته افزایش یافته ولی با توجه به اینکه این میزان پولشویی در کل استان در نظر گرفته شده ولی بخش عمده آن در ونکوور بزرگ بوده ، می توان حدس زد که سهم افزایش قیمت ها در ونکوور به مراتب بیش از 5 درصد بود. 

این گزارش می‌گوید تخمین‌های بالاتر پولشویی در آلبرتا و پریریز ممکن است «تعجب‌آور» باشد، اما نرخ جرم در آن استان‌ها بالاتر رفته و پول نقد غیرقانونی راهش را به خانه‌های واقع در مناطقی پیدا می‌کند که نسبت به بریتیش کلمبیا مقرون به صرفه‌تر است.

کارول جیمز وزیر اقتصاد در یک کنفرانس خبری گفت: «چیزی که این گزارش آشکار می‌کند این است که این مسئله فقط محدود به بریتیش کلمبیا نیست. این مشکلی برای کل کاناداست. این مشکلی برای تمام مناطق است.»

دیوید ایبی دادستان کل گفت پولشویی یک بحران است و تا چند وقت اخیر دولت فدرال به اندازه کافی به آن توجه نمی‌کرد. او گفت: «خلافکاران ثروتمند و افرادی که از پرداخت مالیات فرار می‌کنند بیش از حد در استان آزاد بوده‌اند، تا حدی که حالا دارند اقتصادمان را خدشه‌دار می‌کنند، به خانواده‌هایی آسیب می‌زنند که دنبال خانه هستند و روی افرادی اثر می‌گذارند که عزیزان‌شان را به خاطر بحران اودروز داروها از دست داده‌اند. اما مهمانی‌شان دیگر تمام است.»

مایکل لی منتقد لیبرال اپوزیسیون در این زمینه بیانیه‌ای منتشر کرد و گفت دولت باید بیشتر به دنبال عمل در این زمینه باشد. او گفت: «لیبرال‌های بریتیش کلمبیا از جان هورگان و حزب دموکرات جدید می‌خواهند با دقت این گزارش‌ها را در نظر بگیرند و به سرعت با دولت فدرال ارتباط برقرار کنند تا اطمینان حاصل کنند افرادی که قانون را زیرپا می گذارند، دادگاهی و در نهایت مجازات می‌شوند.»

ایبی اوایل این هفته گفته بود وقتی شنیده خلافکاران پول‌های کثیف‌شان را وارد بازار ماشین‌های لوکس بریتیش کلمبیا می‌کنند و وقتی ماشین‌ها را به خارج از استان صادر می‌کنند می‌توانند از دولت تخفیف مالیات فروش دریافت کنند. دادستان کل گفت دولت برای بستن ضعف‌های قانونی عمل خواهد کرد تا نگذارد این نوع تخفیف‌ها که از سال 2013 تا به حال چیزی حدود 85 میلیون دلار به دولت صدمه زده‌اند، ادامه پیدا کنند.

20 درصد قهوه‌خورها هرگز از تیم هورتونز قهوه نمی خرند

وقتی بحث قهوه می‌شود هر کسی ترجیح خود را دارد و ظاهرا بسیاری از بریتیش کلمبیایی‌ها ترجیح می‌دهند از تیم هورتونز قهوه نخرند. این را نتایج یک نظرسنجی جدید از شرکت ریسرچ نشان می‌دهد که می‌گوید 20 درصد از ساکنانی که برای خرید قهوه بیرون می‌روند «هرگز» حاضر نیستند از این فرنچایز محبوب بازدید کنند.

با این حال بعضی مناطق خصومت کمتری نسبت به تیم هورتونز داشتند. در مقایسه با 27 درصد از ساکنان مناطق شمالی بریتیش کلمبیا که گفتند حتی از یک فنجان قهوه این برند اجتناب می‌کنند، تعداد افرادی که همین حرف را در ونکوور آیلند زدند فقط 16 درصد بود.

برگزارکنندگان نظرسنجی همچنین به این نتیجه رسیدند که شهروندان مسن‌تر نسبت به هزاره‌ای‌ها کمتر سخت‌گیر هستند. یک چهارم از پاسخ‌دهندگان بین 18 و 34 سال به تیم هورتونز «هرگز» گفتند اما این میزان در میان افراد 55 سال یا بالاتر فقط 13 درصد بود.

استارباکس هم در این نظرسنجی وضعیت بهتری نداشت و 18 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند از این زنجیره فروش قهوه آمریکایی خرید نمی‌کنند. گفته می‌شود استارباکس بیش از 300 لوکیشن در سراسر استان دارد.

روی هم رفته 11 درصد پاسخ‌دهندگان گفتند حاضر نیستند به مغازه‌های سِکِند کاپ بروند و 34 درصد گفتند مشکل خاصی با هیچ کافی شاپی ندارند. در حالیکه بسیاری از بریتیش کلمبیایی‌ها حس می‌کنند از نظر زیست‌محیطی آگاه هستند، کمتر از نیمی از آن‌ها گفتند وقتی برای قهوه خوردن بیرون می‌روند از لیوان‌های سفری قابل استفاده مجدد استفاده می‌کنند.

این شرکت نظرسنجی خود را بین روزهای دوم تا پنجم ماه مه به صورت آنلاین بین 800 بزرگسال اهل بریتیش کلمبیا انجام داد.

بیزنسها

اقتصادی

مهاجرت

جامعه

فناوری

مسکن

دسته‌ها